Verslag themabijeenkomst 18 mei bij Cafe Doodgewoon

Verslagje van de themabijeenkomst van 18 mei 2022 bij Cafe Doodgewoon.
“Pijn in de palliatieve fase” door Yvonne van Trier.
“Delier in de palliatieve fase” door Chantal Bogers.

He, he, dat was lang geleden dat er een ‘Cafe Doodgewoon’ was. Maar gelukkig was ie er weer. En hoe!
Er waren weer veel mensen naar de aula van Bravis gekomen en die werden eerst feestelijk onthaald op koffie met taart en daarna op twee mooie thema-besprekingen.
Na het welkom door Ninke Schrier van het netwerk en van Ellen van de VPTZ, die uiteraard ook het gemis van Louise noemde, begon Yvonne van Trier met haar verhaal over ‘pijn in de palliatieve fase’.
Yvonne weet als huis- en kaderarts en bestuurslid van de VPTZ waarover ze spreekt.
Met duidelijke plaatjes vertelde ze van alles over pijn. Mooi vond ik de indeling van de 4 dimensies van pijn. Somatisch, psychisch, sociaal en spiritueel. Aan bod kwamen pijnpatroon in de laatste fase, behandeling van pijn, waar naast medicijnen ook gewoon “Er zijn” heel goed helpen en ook de fabels en feiten over morfine. Bijvoorbeeld: morfine is het begin van het eind en pijn dat hoeft toch tegenwoordig niet meer. (beiden fabels)
Er ontstonden mooie gesprekken en vragen van/met de aanwezigen.
Leerzaam en een beetje raar vond ik toch wel dat er kennelijk ‘goedaardige en kwaadaardige pijn’ bestaat. Ik word in ieder geval nooit blij van pijn. Wel van deze presentatie.

Het tweede deel van de avond werd ingevuld door Chantal Bogers die als transmuraal palliatief verpleegkundige uit haar praktijk van alles kon vertellen en laten zien over ‘delier’. Iets wat overigens heel vaak voorkomt, vooral in de palliatieve fase. ‘Terminale onrust’ bij 85 – 90 %
Chantal vertelde over: wat is delier, hoe vaak komt t voor, hoe herken je het, hoe te behandelen.
Ze liet een mooi Youtube-filmpje zien. (Echt een aanrader om eens te bekijken)
Veel accent kreeg het herkennen van een delier, wat soms niet zo eenvoudig is. Sommige mensen worden nl. verward, maar ook apathie komt voor.
Vaak gaat men hallucineren of heeft men wanen. Ook dag en nachtritme worden vaak verwisseld. Bij delier is altijd wel een somatische factor.
Ook hier weer veel vragen, tips uit het publiek, dat gelukkig ook steeds jonger wordt.

Het was weer een ouderwets goede ‘cafe Doodgewoon’, die begon met taart en eindigde met een heerlijk hapje en drankje.
En…… als u t gemist hebt,……..u kunt de plaatjes van de presentaties hieronder nog eens bekijken.

Etten-Leur, 23 mei 2022
Aad Joosten

Presentatie Delier Café Doodgewoon 18-5-2022

Presentatie DEf Pijn Café Doodgewoon 18-5-2022

Café Doodgewoon West-Brabant 18 mei 2022

Café Doodgewoon West-Brabant
Woensdagavond 18 mei 2022 om 19:30 uur

Pijnbestrijding in de laatste fase Delier
Yvonne v. Trier
Chantal Bogers

Yvonne van Trier is huisarts en Kaderhuisarts Palliatieve Zorg van het Netwerk Palliatieve Zorg. Het merendeel van alle patiënten in de laatste levensfase gebruikt pijnstilling. Ondanks de vele behandelingsmogelijkheden, lijkt het niet altijd mogelijk om pijn voldoende onder controle te krijgen. We gaan samen kijken naar oorzaken en achtergronden van pijn in de laatste levensfase en naar de mogelijkheden die we hebben om pijn te verlichten.

Een delier komt vaak voor in de laatste dagen voor overlijden (85 – 90 %).
Chantal is Transmuraal Palliatief Verpleegkundige bij het Netwerk Palliatieve Zorg en vertelt hoe het delier te herkennen is en wat er aan te doen is.
Accreditatie wordt aangevraagd.

Locatie: Bravis ziekenhuis, Boerhaavelaan 25, 4708 AE Roosendaal
Vooraf aanmelden verplicht via: cafe@doodgewoonwestbrabant.nl

Link naar Doodgewoon West-Brabant

In Memoriam: Louise Smit

Op maandag 21 maart 2022 hebben wij afscheid genomen van onze lieve en dierbare collega Louise Jorritsma-Smit.

Louise is in maart 2005 als vrijwilliger begonnen bij de VPTZ.
Zij wist als geen ander hoe dat moest, afstemmen, aansluiten en Er Zijn.
Sinds 2006 werden het betaalde uren en is Louise begonnen als kantoorcoördinator. Ze heeft zoveel betekend en gedaan voor de VPTZ. Wat ze precies allemaal deed dat weten wij nog steeds niet. Laat staan dat je het hier nu zo allemaal kan benoemen. Toch een klein poging. PR zaken, cliëntenregistratie, websitebeheer, declaraties, betalingen, subsidieaanvragen, jaarverslagen. Ze was zo taalvaardig. Stukjes tekst voor het werven van vrijwilligers of het aanvragen van giften. Ze draaide hier haar hand niet voor om.
Ze deed het met zoveel gemak en zoveel liefde. Met ieder van ons had zij een eigen lijntje. Bijna altijd bereikbaar en behulpzaam. Als een spin in een web. En echt waar: als wij het even niet meer wisten dan vroegen wij het aan Louise
Ze had de gave om je het idee te geven dat je bijzonder was en om je in je eigen kracht te zetten. Luisteren kon ze als geen ander. Maar ook verhalen vertellen over haar mooie reizen, belevenissen, ontmoetingen en stamboom onderzoeken. Al die ervaringen hebben haar zo’n mooi rijk mens gemaakt.

Louise wij hebben samen zoveel gelachen en zo veel lief en leed gedeeld. Ik voel mij een bevoorrecht mens dat jij op mijn padje mocht komen en dat ik 10 jaar lang samen met jou dit mooie werk heb mogen doen. Ik heb zoveel van je geleerd.
Toen je half februari ziek werd appte je mij. El ik voel mijn niet lekker ik heb last van mijn keel. Als je ziek was dan deed je altijd wel even de mail of nog even dit of dat. Echter een paar dagen later vroeg je mij ook de info-mail uit te lezen aangezien je er geen energie meer voor had. Nog een week later lag je op de IC.
Al was ik erg ongerust, tot een dikke week terug heb ik gedacht dat ga jij wel mannen. Maar Louise het heeft niet zo mogen zijn.
Tijdens de Coronatijd is het idee ontstaan van” Ik geeft de pen door aan. Elke woensdagochtend zorgde jij dat er iemand van de vptz zijn verhaal met ons deelde. Wij keken er met z’n allen naar uit. En natuurlijk schreef jij ook jouw verhaal. Een klein stukje hieruit.
Je vertelde dat het toekomstig missen van de ander je nu al pijn kan doen……maar……….Tegelijkertijd geloofde jij dat doodgaan een bevrijding is en niet het einde…..en de geboorte niet het begin.
Donderdagavond hebben wij jou met veel VPTZers in het licht gezet. Een mooie bijeenkomst waar wij ons verdriet met elkaar hebben gedeeld en jou herdacht. En Louise jij hebt dit vast daar ergens met je mooie glimlach aanschouwd.
Zoals op de kaart staat Een prachtig eigenzinnig, spiritueel en empathisch mens is er niet meer. Wij ga je zo missen maar lief mens jij zit voor altijd in ons hart.

Ik wil graag afsluiten met een gedicht van Kris Gelaude:

Waar zal jij zijn

Waar zal je zijn?
In het geheim van de sterren
Waar wij samen naar kijken
of misschien in het lied van de wind?

Wij zullen je
net als voorheen
bij je naam blijven noemen.

Maar geef een teken
Knipoog of leg een hand
op een schouder,
Wanneer je een ogenblik
met ons meeloopt.

Zo ver kan je nooit van ons weggaan
dat er van jou niets zou zijn.
Want dood is niet het laatste.
De liefde is sterker.
Maar weet je,
Ze geeft soms ook zoveel verdriet.

Tekst: Ellen van der Weijde