Welkom op de website van VPTZ West Brabant & Tholen

De lezing van Manu Keirse in de Raayberg

De lezing van Manu Keirse op 10 april jongstleden was een groot succes.
Meer dan 90 vrijwilligers en coördinatoren van inloophuis van het Getij, rouwbegeleiding groep van Traverse,  hospice de Markies en Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg West-Brabant luisterden ademloos toe hoe de heer Keirse zijn ervaring in rouwverwerking uit de praktijk beschreef. De heer Keirse is hoogleraar verliesverwerking aan de medische faculteit Leuven.

De heer Keirse benadrukte het grote belang van het betrekken van kinderen bij het proces van  de dood.  Verder ging hij uitgebreid in op de 4 rouwtaken: het accepteren van de realiteit van verlies; toelaten van pijn van verlies; aanpassen aan verandering zonder de overledene en de overledene emotioneel een plaats geven en het leven weer oppakken.

Na de pauze werden persoonlijke vragen gesteld op het gebied van rouwverwerking.

De maatschappij is zo vervreemd dat rouwen een privéaangelegenheid is geworden.  Mensen weten niet meer wat ze moeten doen of zeggen tegen iemand die in de rouw is.  Het moet maar snel voorbij gaan.

Rouwenden kunnen zich ongerust maken over hun reacties, of ze  “normaal” zijn of niet.  Emoties als agressie, schuld, verwarring en desoriëntatie, angst, depressie, wanhoop, ambivalente gevoelens, concentratieproblemen etc. zijn allemaal normaal.

Rouw is intens verdriet. Rouw kent geen symptomen, want rouw is geen ziekte, hoewel de samenleving er wel vaak zo mee omgaat.  Rouw is een proces en kent vier rouwtaken, die vaak kunnen terugkomen en elkaar beurtelings afwisselen.

Eerst moet men aanvaarden dat men iemand verloren heeft. Daarom is het belangrijk dat de nabestaanden de dode nog eens zien voor hij begraven of gecremeerd wordt. Dit geldt ook voor kinderen en kleinkinderen.

Men moet de pijn en gevoelens van het verlies doorvoelen. Hier kunnen vrienden en vrijwilligers een belangrijke taak vervullen. De emoties moeten geuit kunnen worden. De naam van de overledene moet uitgesproken kunnen worden.  Doodzwijgen helpt niet.

Het leven van de rouwende zal zich moeten aanpassen aan de situatie waarin de overledene er niet meer is.

Hoewel de rouwende zich niet kan voorstellen dat de pijn en het gemis ooit zullen overgaan, kan men de rouwende beloven, dat in hun leven ooit de zon weer gaat schijnen.

De heer Keirse heeft vele boektitels op zijn naam staan.